Hüseyin Nihâl Atsız’dan bahsederken en başta onun katıksız bir ırkçı olduğunu söylemek gerekir. Onun takipçileri ile karşıtlarının, Atsız’ı araştırıp Atsız üzerine söz söyleyenlerin uzlaştığı ilk nokta ve yadsınamayacak açıklıkta olan en büyük özelliği budur. Atsız’ın “millet” anlayışı, “kusurlarına rağmen” büyük bir Türkçü saydığı Ziya Gökâlp’in ortaya koyduğu anlayıştan çok farklıydı. Gökâlp, Türkçülüğün Esasları’nda meseleyi şöyle târif etmiştir: “İnsanlarda ise ırkın toplumsal huylara hiçbir etkisi olmadığı için şecere aramak doğru değildir. Bunun tersini ele alırsak, memleketimizdeki aydınların ve savaşçıların birçoğunu feda etmek gerekecektir. Bu durum geçerli olmadığından ‘Türküm’ diyen her bireyi Türk tanımaktan, yalnız Türklüğe ihaneti görülenler varsa cezalandırmaktan başka çare yoktur.” Atsız ise “Türklüğe kabûl” için ırk, kan, soy arar…

Nihâl Atsız’a kısaca bir değindikten sonra Kemâlizmin ne olduğu konusunda da birkaç şey söylemek gerekir. Ne yazık ki pek çok insan hâlâ Atatürk’ün dünya görüşü, yaptıkları ile Kemâlizmi birbiriyle ilgisiz şeyler zannediyor. Kemâlizm, bilmeyenlerin veya saptırıcıların iddia ettiği gibi Atatürk’ten sonra ortaya çıkmış, Atatürk’ün hiçbir zaman sahiplenmediği bir şey değildir.

Böyle bir şey iddia etmek için;

  • CHP’nin 1935 Mayıs’ındaki 4. Kurultayı’nda parti programına “Kemâlizm” kavramının eklendiğini,

    Atatürk’ün el yazısı ile “Kamâlizm”
  • 1934’ten itibaren Türkiye’yi yabancı ülkelere tanıtmak amacıyla Matbuat Umum Müdürlüğü yani devlet tarafından çıkarılan “La Turquie Kemâliste” yani “Kemâlist Türkiye” dergisinde açıkça “Kemâlizm, Kemâlist Türkiye” gibi kavramların kullanıldığını,
  • Edirne Milletvekili Şeref Aykut’un ve yazar Munis Tekinâlp’in 1936 yılında “Kemâlizm” adında iki ayrı kitap yazdıklarını,
  • TBMM tutanaklarında görülebileceği gibi Meclis’te 10 Kasım 1938’den önce defalarca “Kemâlizm, Kemâlist”
    Devlet Matbuat Umum Müdürlüğü tarafından 1934'ten itibaren çıkarılan "La Tuquie Kemâliste" dergisi
    Devlet Matbuat Umum Müdürlüğü tarafından 1934’ten itibaren çıkarılan “La Tuquie Kemâliste” dergisinin açıklaması

    gibi kavramların kullanıldığını,

  • Atatürk’ün sağlığında dönemin gazetelerinde Kemâlizm, Kemâlist gibi ifadelerden bahsedildiğini,
  • Dönemin dergilerinde adında Kemâlizm geçen makaleler yayınlandığını

ve bunlar gibi pek çok tarihî belgeyi bilmemek, bu gerçeklerden haberdar olmamak gerek.

Nihâl Atsız da o dönem İstanbul Üniversitesi’nde bulunan, daha sonra Süleymaniye Kütüphanesi’nde çalışmış, yaşından dolayı 1923-1938 arasında Kemâlizmin var olup olmayacağını bilmesi gereken, tarihle uğraşan birisi olduğu için de mutlaka bilen birisiydi. Dolayısıyla Kemâlizm demenin Atatürk demek olduğu Atsız’ca da bilinirdi. Anlaşılacağı üzere şunu demek istiyoruz ki Atsız’ın düşüncelerini açıkladığı yazılarında, kitaplarında, söylevlerinde, mektuplarında Kemâlizme yönelik bir ifade geçiyorsa, bu bilinçli olarak Atatürk’e, Türk Devrimi’ne, 1923-1938 arasındaki Kemâlist dönemle örtüşen bir zaman diliminde yapılanlara yönelik bir sözdür.

Bahsettiğimiz gibi Atsız, Kemâlizm ifadesini kullanmış ve yazmıştır. 1951’de Orkun dergisinin 21. sayısında “Millî Birlik” başlığını attığı yazıya bir göz atalım. Bu yazıyı daha önce okumamış olanlar derin bir nefes alsınlar:

“Halk Partisi istibdadı zamanında ‘milli birlik’ diye Halk Partisi diktatoryasına ad takılmıştı. Onun tayinle gelmiş kukla mebuslarının hep birden el kaldırma maskaralığı milli birliğin tezahürü idi. Milli Birlik Milli Şefte şahıslanıyordu; bundan dolayı Milli Şef’in sözleri ve arzuları milli birliği sağlayan kanundu. (…) Acaba ırkçılık milli birliği bozan bir düşüncedir de Kemalizm milli birliği sağlayan bir fikir midir? Bugün ırkçılar da, Kemalistler de Türk milleti için de birer küçük zümredir. Irkçılık Kemalistlerin hoşuna gitmiyorsa, Kemalizm de ırkçıların hoşuna gitmiyor. Mevcut zümreler içinde, diğerleri gibi düşünmeyenleri milli birliği bozanlar diye ayırınca bütün partileri ve dernekleri topyekûn sigaya çekmek ve bunların başına da otuz yıl bu milletin başına zorla bela olan Kemalistleri getirmek icap eder.

(…)

Kemalizm denilen muazzam safsata kısmen Fransa kısmen de İtalya ve Rusya’dan alınmak suretiyle dış alemin bir değil, birkaç merkezine birden bağlı olan, bu suretle diğerlerden daha çok ve karmakarışık bir şekilde dışarıya bağlı bulunan bir ucubedir.

Bugün dönme, mason ve Kemalist güruhunun ağzında sakız gibi dolaşan yobazlık kelimesi en çok kendilerine yakışmaktadır: İnkılâp yobazları… Kendilerinden başka türlü düşünenlere tahammül edemeyen Kemalist ve mason yobazlar… Irkçılıkla Kemalizm arasında bir ölçüştürme yapmak gerekirse şöyle denebilir: Irkçılık, bizden olmayanların bize hep ihanet ettiklerini bilmekten doğan tarihi bir gerçeğe, Kemalizm ise otuz yılın yalan‐dolan propagandasına dayanmaktadır.

(…)

Nerde o mukaddesata saldıran Kemalist inkılâpları? Milletin dinine tahakküm artık sökmüyor, değil mi? (…) Biz onların Kemalist rejimlerinin her marifetini, tehdidini, iftirasını, hapsini, işkencesini, tabutluğunu ve mezarlığını 1944’te gördük ve şatafatlı Kemalizm’in ne olduğunu anladık.” (Vurgular bize, yazım yanlışları yazara ait.)

Burada Nihâl Atsız’ın, Atatürk’ün dünya görüşü olan Kemâlizmi bir “safsata” olarak değerlendirdiğini, dışarıya bağlı bir “ucube” olarak nitelediğini, Kemâlistlerin Türk milletinin başına zorla bela olduğunu söylediğini görüyoruz. Çok fazla tartışma isteyen şeyler değil. Türkiye’nin tam bağımsız, çağdaş, kendi ayaklarının üzerinde duran, geçmiş devirlerde unutulan ve ezilen Türklüğü yeniden el üstünde tutan bir ülke hâline gelmesini sağlayan Kemâlizm, Atsız’a göre böyle hakaret ifadelerinden ibaret…

Alıntının son cümlesinden dolayı “Atsız ‘Kemâlizm’ derken İsmet İnönü dönemini kast ediyor. Bu yüzden 1944’ten bahsetmiş.” diye düşünecek olanlar olabilir. Onlar için de şunu söyleyelim: Öyle olsa “otuz yılın yalan dolan propagandası” demezdi, yazının tarihi olan 1951’den itibaren 30 yıllık geçmişi ele aldığımız zaman buna Atatürk dönemi de dâhil oluyor. Kaldı ki Kemâlizm denen ideolojinin Atatürk döneminde oluştuğunu ve Atatürk döneminin resmî ideolojisi olduğunu, Atsız’ın da bundan haberdar olmamasının mümkün olmadığını yazının başında belirttik.

Atsız’ın Kemâlizme saldırıları bu sözlerden ibaret değil elbette. 21 Ocak 1947 tarihli Altın Işık’ta (Gökâlp, yazdığı kitabın adının böyle bir dergide kullanılacağını bilse kahrından ölürdü!) “Millî Mukaddesat Düşmanları” başlıklı bir yazı yazan Atsız, “Kemalist” adlı bir dergide çıkan bir yazıdan söz ediyor ve Fatih’e, Osmanlı büyüklerine hakaret edildiğini iddia ettiği yazının yazarını eleştirirken derginin adı olan “Kemalist” sözcüğünü tam 18 kez zamir olarak kullanıyor. Bu yazıyı eleştirirken yazarın yazdıklarının Kemâlizme aykırı olduğuna ve kendiyle çelişki içinde olduğuna ilişkin herhangi bir şey yazmayan Atsız, yazarı eleştirme niyetiyle aynı zamanda Kemâlizmi de bir güzel yerin dibine sokmaya çalışıyor!

Yukarıda aktardığımız gibi Atsız, sıkı bir Kemâlizm karşıtıdır. Bunu ifade etmekten çekinmemiştir. Kemâlizmin “otuz yılın yalan dolan propagandasına dayandığı”nı iddia ettiği gibi, Atatürk’ün önderliğinde gerçekleşen Kemâlist Devrim’e yönelik sözleri bunlarla sınırlı değildir: “Cumhuriyet çağının birinci ve sonuncu Millet Meclisleri milletin isteği ile namuslu seçimlerle seçilmiş kanunî meclislerdir. Diğerleri (yani Atatürk dönemi de dâhil olmak üzere 1923-1950 arasındaki meclis dönemleri – E.S.) ise (…) diktatörlerin tâyini ile (…) kurulmuş gayrimeşru meclislerdi. (…) Türkiye’nin on yılda asırları aştığını, bütün milletleri geçtiğini söyleyerek millî mazimize mukaddesatımıza söverlerdi. (…) 1923‐1950 çağı gayrimeşru ve müstebit bir diktatörlük zamanıdır. Diktatörlüğü yapan Halk Partisi, bilhassa onun ileri gelenleridir. (…) Bu partinin yaptığı kanunlar kanun olmak vasfına haiz değildir. (…) Yeni hükümet ihtilâlsiz iş başına geldiği için gayrimeşru kanunları da ihtilâlsiz bir şekilde değiştirecektir. Bunun da başlangıcı yeni anayasayı hazırlamak olmalı, bu anayasayı hazırlamak için de Kurucular Meclisi faaliyete geçmelidir.” (Orkun, 1.12.1950, sayı 9)

 Yine başka örnekler verilebilir. Örneğin Atsız’ın “Yurtta sulh, cihanda sulh!” anlayışını “sefilâne” ve “milletin mânevî enerjisini söndürmek” olarak gördüğünü (Orkun, 17.11.1950, sayı 7), Lozan Antlaşması’nı yerin dibine soktuğunu (Çanakkale’ye Yürüyüş), “Türkçüler bu memlekette hiçbir zaman iktidara geçmedi” diyerek Atatürk’ü Türkçü saymadığını gösterdiğini (Ötüken, 1973, sayı 5), Atatürk döneminde 13 yıl dışişleri bakanlığı yapan Tevfik Rüştü Aras’ı “gayrimillî” bulduğunu (Ötüken, 17.7.1965, sayı 19) ekleyebiliriz.

Tutarlı bir Kemâlistin Atsız’da kabûl edemeyeceği fikirler çoktur. Belki Atsız’ın yobazlığa, Said Nursi, Necip Fâzıl gibilerine karşı sert bir tavır takınması, Kemâlistler ve Atsız arasında laiklik üzerinden bir bağ kurulmasına yol açabilir. Ancak aynı Atsız, kız ve erkek çocuklarının bir arada eğitim görmesinin yanlış olduğunu söyleyen, erkek öğrencilere yalnızca erkek öğretmenlerin ders vermesini öneren biriydi (Çınaraltı, 1942, sayı 35). Bir Deist olarak Türk-İslâm sentezcisi anlayışın dışındadır ama Türkçülük için onun da tanrıya inanma şartı vardır (Ötüken, 1970, sayı 11). Sultan Vahdettin’in asla hain olmayıp vatansever bir adam olduğunu öne sürmesi (Türk Tarihinde Meseleler), 2. Abdülhamit’i “Göksultan” diyecek kadar kusursuz görmesi (a.g.e.), Alevî Türkmenler için katliam, yağma, tecavüz fetvası veren Şeyhülislâm Ebussuud’u “müsamahalı ve akıllı” bulması (Ötüken, 1970, sayı 75), Atatürk’e ve Cumhuriyet’in kurucularına aşağılık, âdice, bel altı iftiralarda bulunan Rıza Nur’u her zaman övüp en büyük Türkçülerden sayması Atsız konusunda üçüncü, dördüncü dereceden konulardır. Geçmeden eklemek lâzım; Atsız aynı zamanda NATO’yu savunmakla (Gözlem, 19.12.1968 ve 6.3.1969) da Kemâlizme ters düşmektedir ancak şöyle geçmişten bugüne baktığımızda kendisine Kemâlist veya Atatürkçü deyip de NATO’yu savunanların çokluğu, Atsız’ı NATO’culukta yalnız bırakmamaktadır.

Bir de Dalkavuklar Gecesi var. Bu romanda Atsız, karakterlere gerçek adlar vermese de Atatürk’ü konu edinmiş ve Gâzi’yi ayyaş bir zorba gibi anlatmıştır. Tabiî Atsız’ın Atatürk’ü övdüğü, şükran dolu yazıları, şiirleri de var. Ancak genele baktığımızda bunlar istisna veya kendisiyle çelişme olarak değerlendirilebilir.

Her şeyden önemlisi, Atsız bir ırkçıdır, Türkçülüğü/Türk milliyetçiliğini ırk, soy ayrımcısı bir çizgiye getirmiştir; Kemâlizmin Türk milliyetçiliği ise ırkçılığa karşıdır ve Ziya Gökâlp, Yusuf Akçura gibi düşünce adamlarından beslenmiş bir milliyetçiliktir. Bugün bazı kişiler “İnsaniyetperverlik köpekliktir.” diyen (Çanakkale’ye Yürüyüş) Atsız ile “İnsan, bağlı olduğu milletin varlığını ve mutluluğunu düşündüğü kadar, bütün dünya milletlerinin huzur ve rahatlığını da düşünmeli ve kendi milletinin mutluluğuna ne kadar kıymet veriyorsa bütün dünya milletlerinin mutluluğuna hizmetçi olmağa elinden geldiği kadar çalışmalıdır.” diyen Atatürk’ü aynı anlayışta göstermeye çalışıyor. Bu ister bilerek olsun ister bilmeyerek olsun, safsatadır. Her fikir adamı gibi Atsız’ın da doğru düşünceleri, yanlış düşünceleri olabilir. Bunlardan yararlanılabilir, bunlar eleştirilebilir. Örneğin Türk tarihiyle ilgili bilgi edinmek için Atsız’ın kitaplarına başvurulabilir. Ancak Atsız bir bütün olarak değerlendirildiğinde ideolojik olarak Atatürk’le, Kemâlizmle aynı yerde buluşamayacak, dünyaya bakışı itibariyle anti-Kemâlist diyebileceğimiz, zaten bunu kendisi de ifade etmiş olan bir aydındır. Atsız’ın dediği gibi: Irkçılık Kemâlistlerin hoşuna gitmiyor… Kemâlizm de ırkçıların hoşuna gitmiyor…

 

Erhan SANDIKÇI

22 Mayıs 2015

18 YORUM

  1. Turk Milliyetcileri ekseriyetle Atsiz’i sever ve ona saygi gosterir. Ataturk’un elestirilemez oldugu kabulunden siyrilip Atsiz’i incelerseniz, bu karsitci bakis acisindan kurtulacaksinizdir.
    Kemalizm dediginiz fikir sistemi bunyesinde Turk Milliyetciligi’ne ne olcude yer veriyor, bu da tartisilir. Gokalp, Akcura, Atsiz cizgisindeki detay farklilik ve ortak noktalari bilerek ve kabul ederek bugune gelen Turk Milliyetciligi Ataturk’u Milli Kahraman olarak gormekten seref duyar. Fakat Kemalizm veya Ataturk Milliyetciligi gibi uydurma kavramlar bize uzaktir. Tipki Gunes Dil Teorisi ucuklugu gibi…

  2. “Muhtaç olduğun kudret, damarlarındaki asil kanda mevcuttur”

    Atatürk, Nihal Atsız’dan kat be kat daha ırkçıdır.

  3. Rıza Nur denen zat Türkiye’ye geri geldiği vakit Atsız ile sıkı fıkı olur. Sebebi Mısır’da çıkardığı dergidir. Uzun birliktelikten sonra Rıza Nur’un etkisinde kaldığı için Ataturk görüşü değişmiştir. Bu kendi yorumum/ İsmet İnönü konusunda ise en başta 44 davasındaki tutumu gelir. Etki tepki olayı bi nevi. Azerbaycanlıları geri teslimi vs vs. Korkak olarak adlandırır. Araştırmacı kültürlü bir yazar olduğunuzu görmek sevindirici aynı zamanda. Türküz Türkçüyüz Ataturkcuyuz

  4. Akademik bi yazı değil. Yazan kişi ne yazık ki Atsız kitabı okumamış gibi konuşmuş. Ki Atsız hiç bir zaman Atatürk’e hakaretten yargılanmadı. Irkçılıktan yargılandı. Atsız’ın tüm kitapların okuyacağım bundan sonra

    • Zeynep Hanım, yazıda bilgi yanlışı varsa gösterin. Tek tek kaynak verdik. Âfakî konuşmadık. Şurada şöyle demişsin ama burada böyle, deyin, yanlışımızı görüp ikna olalım.

      Hem bana “Hiç Atsız kitabı okumamış gibi konuşmuş.” diyorsunuz hem “Atsız’ın tüm kitaplarını okuyacağım bundan sonra.” diyorsunuz. Atsız okumayan kim? Ben miyim, siz misiniz? Karar verin…

      • Yav he Dalkavuklar Gecesini okumuş olduğun belli ama başka yerinle okumuşsun. Orada Atatürkü devletin kurucusu diye anılan ölmüş Pampa karakteri temsil etmektedir. Eleştirilen karakter tıpkı Z Vitamini’nde ki gibi İsmet inönüdür. Ayrıca kemalistler bu ülkede ne zaman aydın yüz olmuştur? Nerde yobazlık orda ampullük bir kemalizim iki olmuştur. Nerde kokana pis karı imajı varsa kemalist teyzeler, nerde rakıcı dayı varsa kemalist amcalar nerde anarşist-komünist hıyarlar varsa onlarda kemalist teyze ve rakıcı amcaların çocuklarıdır. Türkiyenin aydın yüzü her zaman Türkçülerdir. senin kemalist dediklerin sakarya savaşından sonra aydın sınıfın çoğu şehit olunca onların boşluklarını doldurmuş olan rum, ermeni vb. dönekleridir. Atsız bu şirret sürüsü ile mücadele etmiştir ömrü boyunca. Atsız Atatürk’ü alenen yazılarında övmüştür bunu Atsız’ın tüm kitaplarını okuyan birisi olarak söylüyorum. fakat sizin gibi yok en büyük Türk yada Türklerin babası gibi söylemlerle tapınmadığı, eleştirilecek yönlerini gördüğü için böyle çıldırıyorsunuz. Çıldırmaya devam edin Atatürk bir Türk evladıdır. Ve bu ırktan nice Atatürkler çıkacaktır. Ülke öyle bir hale geldi ki yarısı arabistan gibi yarısı yunanistan gibi. Biz bu tür soytarılıkları yok edip ülkeyi özüne döndereceğiz kemalist ile Türkçünün farkını o zaman anlarsın..

        • Dalkavuklar gecesindeki adam Mustafa Kemal Atatürk’dür. İsmet İnönü ile alakası yoktur oradaki kişinin. Atatürkün bir gözü şaşıdır. kitaptaki Kralın da bir gözü şaşıdır. Atatürkün içki içtiği zaten bilinen bir gerçektir ama İsmet İnönü içmezdi ve partileride sevmezdi. Kitaptaki Kral içki içiyor. Yine kitaptaki diğer kişiler hep Atatürkün yanında olan kişilerdir. Z vitamini ise İsmet İnönü’ye yazılmıştır. Nihal Atsızı sevmem ama kalemine saygı duyarım. Nihal Atsız, aynı adam hakkında 2 tane kitap yazacak kadar budala değildir. Z vitaminindeki baş karakter İsmet İnönü, Dalkavuklar gecesindeki de maalesef Atatürktür.

  5. Gayet makul bir bakış açısı, zaten Atatürk gibi büyük bir liderin insanları kan, soy gibi maddi değerlerle ölçeceğine akıl müsade etmez…

  6. Bence gayet mantıklı, zaten Atatürk gibi büyük bir liderinde insanları ırk, soy, kan gibi maddi değerlerle değerlendirmesi çok akıl dışı olurdu.

  7. Atsızcı biri olarak söylüyorum güzel yazmışsınız. Yeni yetme Türkçüler gibi hem Atsızcı hem Atatürkçü olanlar okumalı.

  8. Tebrik ederim, güzel bir yazı olmuş. Nihal Atsız Atatürk düşmanıdır diyemem belki ama Atatürk’e gerçekten muhalif biridir. Atatürkün kanunlarını da hiçbirini onaylamamış. Bir kere bile Cumhuriyet bayramlarını kutlamamış biridir. Atsız tişörtü ile Anıtkabire gidip Cumhuriyet bayramı kutlayanlara ibret olsun bu yazı.

  9. Arkasında olmasaydı şanlı bir mazi
    Bu milletten çıkar mıydı bir büyük GAZİ

    Bu da sana kapak olsun kanın da 72 milletin kanı dolaşan kemalist

  10. Mustafa Kemal Atatürk ile Nihal Atsız’ı mukayese ettiğimde Ziya Gökalp çizgisindeki Atatürk’ü tercih eder, Atsız’ı da Türklük vurgusunu ruhumuza işlediği için severim. Türklüğü kültür değil soy ve ırk üzerinden tanımlamak çağın bakışı değildir. Hele hele iletişim, ulaşım ile gittikçe küçülen bir dünyada bundan mesela 1000 sene sonra soy ve ırklardan nasıl bahçedilecektir? Aslolan kültürdür.
    Bu yazıya gelirsek Atsız üzerinden Atatürk’e ve onun kimliğine saldırmak amacıyla yazılmış. Muhafazakar Sol’un kendi içinde Atatürkçülük-Kemalizm ayrımı yapıp Kemalistleri eleştirdiği bir dönemde eleştiriyi Atatürk’ün dönemine hatta Atatürk’e indiriyor. Toktamış Ateş’in Kemalizm ve Atatürkçülük isimli bir makalesinde bu ayrım uzun uzun anlatılıyordu.
    Günümüzde Cumhuriyet düşmanları Atatürk’e açıktan saldıramıyor İnönü etrafından dolanarak bunu yaparken bu arkadaş Atsız üzerinden dolanarak doğrudan Atatürk’e saldırıyor. Amaç Türkçüler, Turancılardaki Atatürk sevgisi…

  11. Atsız, Atatürk’ün ırkçı olduğunu bile söylüyor
    “Atatürk’ün Türk milleti, başına geçireceği insanların kanındaki cevher-i asliye dikkat etmelidir” sözü açık anlamı ile “Türk ırkından olmayanları başına geçirme” demektir. Bu söz mücerret bir övünme veya şatafat değil, acı denemelerden doğmuş bir gerçek, yabancı soyluların getirdiği felâketlerden alınmış bir derstir. Bunu Atatürkçü geçinip de Türkçülük düşmanlığı yapanları uyarmak için hatırlatıyorum. Yoksa Atatürk bunu söylememiş olsaydı biz yine ırkçı olacaktık. Aklımız büyük olanlardan ders almayı emrettiği; tarih kendi derslerinden faydalanmayanları bağışlamadığı için ve en sonra yüzyılların gerisinden gelip bize şeref veren millî şuur ve gururumuz böyle gerektirdiği için ırkçı olacaktık.”(Ötüken Dergisi, 15 Şubat 1966, Sayı: 26)
    Atatürk’ü öven başka bir başka yazısını buraya yazıyorum
    Samimi olmadıkları her tür davranışlarından bellidir. Tarihi tahrif ederler. İstatistik uydururlar. Komünizm”in her yerde ezilmesini tavsiye eden Atatürk”ü solcu gösterecek kadar yüzsüzleşirler.(Ötüken Dergisi, 10 Haziran 1965, Sayı: 19)
    Bir başkası:
    Atatürk devrinde, Türk milleti nüfus, servet, teknik ve kültür bakımından, bugüne göre çok geride olmasına rağmen manevi güç bakımından kudretliydi. Ve onun içindir ki, kendisinde her tehlikeyi yenebilmek inanç ve kuvveti bulunuyordu.(Orkun, 1.sayı, Şubat 1962)
    Atsız’ın Atatürkçülük yorumu
    Sağdan sola her topluluk tarafından sözde benimsenen Atatürkçülük genç kuşakları heyecanlandıracak bir ülkü müdür? Atatürkçülük denen nesne bir ilâç, bir panzehirdir. Hastalanmış veya zehirlenmiş bir ülkü değildir. Ülkü bir milleti iliklerine kadar heyecanla sarsan düşünce demektir. Uğrunda kanların ve canların harcandığı bir inançtır.,(Ötüken Dergisi, 15 Şubat 1966, Sayı: 26)

    25- Ey Türk genci, erkeksen bir “Kül
    Tegin” kızsan bir “Umay” olmaya çalış. Ve “GAZİ”nin
    memleketi idare edenler gaflet ve hıyanet içinde
    olsalar bile yine vazifen Türklüğü kurtarmaktır” diyen
    büyük vasiyetini unutma!
    (ATSIZ MECMUA SAYI:17 SAYFA:77)

    20- Ankara’daki bir üniversitede “Türk
    gençleri” diye hitap ettiği yaratıkların “biz Türk değiliz” diye bağırmalarına, iğrenç komünist selâmıyla
    sol yumruklarını havaya kaldırmalarına ve hakaretlerine ancak göz yaşıyla mukabele edip salonu
    terletmesi de Atatürkçülüğe zıt, âcizane bir harekettir.
    Bir başbakan, Türk değiliz diye bağıran serserileri derhal celbedeceği polis kuvvetiyle tutuklatıp
    haklarından gelemez miydi? Böyle bir durum karşısında Atatürk’ün nasıl davranacağını, o üniversiteyi
    yerle bir edeceğini bilmiyor muydu? Doğrusu Atatürk’ün hâtırasına ve eserine hakaret edilirken susan
    bir Başbakanın Atatürkçülükten dem vurması fanteziden başka bir şey değildir.
    (FANTEZİLER ÖTÜKEN 1975 SAYI:1)
    Bu dedikleri çelişkimidir bilemem ama Atsız’ın kemalizm hakkında çok fazla sözüne rastlamadığım bu sözlerin. Nerde geçtiğini atarsınız sevirim

  12. Türkiye, Atatürk’ün ölümünden beri pasif bir devlet siyaseti gütmektedir. Atatürk’ün zemin ve zaman
    icabı olarak, sırf o devir için söylediği “yurtta sulh, cihanda sulh” sözlerini, ebedi düsturmuş gibi
    benimsemiş görünerek siyasetini bu veçhe üzerinde yoğunlaştırmıştır.
    Bu sözüde Atsız söylemiştir.
    ÖTÜKEN, 1970, Sayı: 2/(74), Gözlem, 1968, Sayı: 5

  13. Evvela Erzurum da, sonra Sivas ta Mustafa Kemal Paşa etrafında toplanan “Türk” savaş tarihlerinin
    göstermediği bir yararlıkla vurulan zincirleri kırdı; kendi varlığını dünyaya tanıttı. Sultanı ve adamlarını
    kovarak memlekette cumhuriyet ilan etti. Çok az bir zamanda içtimai ve siyasi yenilikler yaparak
    mazinin köhne ve sakat müesseselerini yıktı. Fakat:
    İnkılâp tamam değildir.
    İnkılâbın en mühim eksikliği yeni binaya yaraşan; müşterek düşünür, müşterek amel ve aksülamellere
    malik bir gençlik yokluğudur.
    Yeni binanın adı “Cumhuriyettir”. Temelinde kan ve iman vardır. Biz bu binanın yıkılmayacağına
    inanmışız.
    ATSIZ Mecmua, 15 Nisan 1932, Sayı 12
    Bunuda Atsız Beğ demiştir.

Comments are closed.